Onun da Sevilecek Kalbi Vardı – ŞİİR – MÜRŞİDE OKLU AYHAN

Gece uyuyamadı…
Aklına takılı kaldı,
kalan bir cümle…
Bütün ömrünü satın aldı.
“Ordan bir çiçek versene, güzelim.”
Delikanlı sevdiğine bir demet gül aldı.
Bakmazdı kimsenin yüzüne; bakamazdı.
“Güzelim”i duyunca boynu bir karış uzadı.
Delikanlının gözlerinde boğuldu…
Sattığı çiçekler kadardı boyu,
sırtındaki kamburunu çekmek istedi içine.
Dik durmaya çalıştı, göğsündeki kamburu
değdi gözüne.
Sevdaya düştü kendi kendine:
“Ordan bir çiçek versene, güzelim” cümlesine…
Kimse “Güzelim” dememişti kendisine.
Uzandı yatağına, uzanamadı, yan döndü.
İçinde kaybolduğu gözleri gördü…
Eridi, eridi; kamburları balon gibi söndü.
Uzattı boyunu, bakmadan aynaya,
atlayıverdi duvardan bir başka hülyaya.
Eliyle koymuş gibi buldu delikanlıyı,
dindireceğini sandı içindeki acıyı.
“Ordan bir çiçek versene, güzelim.”
Bütün gece buydu, içindeki titreşim…
“Bana güzelim dedi.” Öbür tarafına döndü,
tavana bakarken gece, güne döndü.
Acaba yine gelecek miydi? Çiçek almaya.
Gelse ne olacaktı? Başladı yutkunmaya.
Kimse bilmeyecekti, kambur kızın sevdasını,
ne kadar çok istedi, kambursuz güzel olmasını…
Başka bir şey dilemedi.
Neden böyle yaratıldım demedi…
Gözyaşları aktı kamburunun üstüne.
Seveni olmadı, bir günden bir güne…
Onun da pır pır eden bir kalbi vardı.
Hem şansı kötü, hem yaşam standardı…
Kambur kız çiçek satıyor,
sevilenlerin sevgilisine,
bir kırmızı karanfil takıp yaralı sinesine…