BU TOPRAĞIN OĞLU – ŞİİR – MÜRŞİDE OKLU AYHAN

Ağır kalktı yerinden dağın özü,
Toprak verdi adama kendi sözü.
Kepeneği omzunda, başı düzü,
Yürü bizim oğlan, meydan yiğit görsün.
Koyunla konuşur, toprakla anlaşır,
Yazın sıcağında kışa alışır.
Açtır demedi, geceye karışır,
Yürü bizim oğlan, meydan yiğit görsün.
Kol kalktı, taş doğruldu, iz aldı,
Her adımda bir geçmiş ayağa kalktı.
Ne öne geçti ne ardına baktı,
Yan yana durmak bu toprağın töresi.
Yürü bizim oğlan, meydan yiğit görsün.
Efeliğin yolu gürültü bilmez,
Duruş konuşur, söz kendin seçmez.
Toprak ölçer adamı, eğriyi sevmez,
Dik duran her zaman ayakta kalır.
Yürü bizim oğlan, meydan yiğit görsün.

Bugün sorarım yüksek sesle:
Köy boşalırken kim kaldı geride?
Bir Pala Dayı yetmez elbet,
Ama o duruş yeter bir millete.
Yürü bizim oğlan, meydan yiğit görsün

Başı düzü: “Ne utancı var, ne boynu bükük; alnı açık, yüzü temiz”